Scread Mhaidne (Irish Edition)

Bhí sé ag cur dinglise inti, á chuimilt fhéin in aghaidh a cuid ceathrúna. Scairt bheag gháire a rinne sí, á brú fhéin siar ina aghaidh idir shúgradh agus dáiríre. É samhlaithe move mion minic aici nuair a bhíodh sí ag éisteacht le cailíní ag cur síos ar na rudaí a dhéanadh na leaids leo, ach gan aon fhear tar éis a dhul chomh gar web optimization ariamh di. É ag crúbáil lena lámha, ag cur dinglise inti, á cur ag princeam, fonn uirthi casadh thart agus a lámha a chur ina thimpeall, luí ar an leaba in éineacht leis ach bhí sé ag cur ré roithleagán ina cloigeann, a cuid éadaigh craptha suas ar a droim aige. A chraiceann chomh te isteach in aghaidh a cuid másaí, í ag mionsianaíl nuair a leag sé láimh san áit nár theagmhaigh láimh fir ariamh léi. Sianaíl le súil cross mbreathnóidís aníos agus sianaíl ar fhaitíos move mbreathnódh, é á bhrú fhéin move fiáin agus ise ag brú ina aghaidh, a anáil ag neartú ina siotaí nó gur scread sé is gur mhothaigh sí a ghlúine ag lúbadh agus lagar ag teacht ina colainn. Chomh traochta is cross raibh an chaint imithe uaidh ach ‘I love you’ ráite faoi dhó isteach ina cluais aige, mar a bheadh sé ag déanamh faoistin a bháis. Bhí sé imithe an lá dár gcionn, gan oiread is slán a fhágáil aici, gan ainm gan seoladh gan oiread is cárta poist a fháil uaidh nó gur mhothaigh sí a chuid síl ag cur fonn múisce uirthi. * * * Bhí tuirsiú a láimhe ag Sorcha, scuaine fhada ag teacht ó dhuine cross duine chun a bris a chásamh léi, iad lách cineálta agus truachroíoch. A bhformhór ag cásamh an bháis le Beartla freisin, cé gur léir gur cheapadar pass raibh an gaol róscaipthe le bheith á chásamh leis. D’fhan cuid acu sa seomra d’fhonn amharc ceart a fháil uirthi. Ní raibh an dara lá caite sa gceantar aici nó gur scaip an scéal ó bhéal move béal chomh sciobtha le tine Bhealtaine, í mar ábhar biadáin ag daoine agus iontú eile bainte as na heachtraí a bhain lena máthair. Eachtraí a bhí ligthe i ndearmad, beagnach, ach nach raibh i bhfad á dtabhairt chun cuimhne aríst chomh luath is thosaigh an chogarnaíl. Bhí an scuaine ag tanaíochan mar move raibh sé ag teannadh leis an am. Tháinig Peaidí ar ais, ag tabhairt súile ar an am agus ar fhad na scuaine. ‘Ní bheidh i bhfad eile ort, a Shorcha. ’ ‘Tá sochraid mhór mhillteach ann. ’ ‘Ba mhaith an aghaidh air é. Bhí sé fhéin ag chuile shochraid. ’ Mhaolaigh an sioscadh cainte agus thosaigh straoisíl bheag gháire nuair a tháinig Seáinín agus giodar faoi. Isteach díreach pass dtí cloigeann na cónra, gan aird ar a áit a choinneáil sa scuaine ná ar dhuine ar bith beo ná marbh a bhí ina thimpeall. Bhí leathshúil leis dúnta agus í chomh dubh le tóin an phota. Bhí alltacht sa tsúil eile ag breathnú ar an gcorp. Trí bhabhta a chroith sé a cheann cross dúshlánach sul má thomhais sé a dhorna move bagarthach. ‘Haaaaa, anois, ní bhuailfidh tú aríst mé! ’ Chuir daoine láimh lena mbéal ag iarraidh a bhfonn gáire a chosc. É deacair ag na daoine a bhí ag croitheadh láimh Shorcha gan caidéis a fháil do Sheáinín le croitheadh dá gceann. Fiú amháin Beartla, a raibh a éadan chomh daingean le dealbh chloiche, chuir aoibh an gháire cúpla roc ina bhaithis.